ΘΕΡΙΝΗ ΣΥΝΑΞΗ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΩΝ

Θεωρώ ότι αυτό το σχόλιο του αναγνώστη »ΑΝΏΝΥΜΟΣ» πρέπει να γίνει post, κατά την δική μου κρίση είναι ένα άρθρο που πρέπει να το διαβάσουμε ξανά!!
ΑΝΩΝΥΜΟΣ:
-Όπως θα θυμάστε, σχετικά με την πορεία του Δήμου μας και τις προτεραιότητες της Δημοτικής αρχής, είχα εκφράσει εγκαίρως αλλά και αρκούντως τις απόψεις μου και τον προβληματισμό μου πιστεύοντας ότι οι απόψεις μου απηχούσαν τις απόψεις πολλών συνδημοτών μου.
Δυστυχώς όμως, για ακόμη ένα καλοκαίρι, στεκόμαστε με έκπληξη μπροστά στο απολύτως προφανές. Μηδέν προγραμματισμός, έργα ημιτελή, κακή ιεράρχηση προτεραιοτήτων και στο τέλος το νερό θολό και ο γιαλός στραβός. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς καλή μνήμη για να θυμηθεί ότι τα ίδια λέγαμε και την περσινή χρονιά όπως και τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Κάποιοι μάλιστα από τους «αξίους» της πλειοψηφίας της Δημοτικής αρχής, οι οποίοι υπερψηφίσθηκαν με εκατοντάδες ψήφους, όσο κατείχαν θέσεις – αξιώματα και αποδοχές, ενώ έβλεπαν το πρόβλημα, φρόντιζαν «σε κάθε πανηγυρικό τους» να καταγγέλλουν τους καταγγέλοντες. Οψίμως, όμως, εμφανίζονται ως δήθεν προβληματισμένοι, ολίγον ανήσυχοι αλλά πολύ πονηρώς σκεπτόμενοι. Άρχισαν να εμφανίζονται με δηλώσεις τους, εκτός του Δ.Συμβουλίου ως διαφωνούντες με τον Δήμαρχο, ως διαφωνούντες με τις προθέσεις του, με τις ενέργειές του αλλά και με τον τρόπο συμπεριφοράς του. Αυτοί διακατέχονται από πολιτικό χαμαιλεοντισμό αφού όλες οι αντιρρήσεις τους εκφράζονται εκτός Δημ.Συμβουλίου, στο καφενείο, γιατί εντός του Δ.Σ μεταλλάσσονται, ωσάν να ήταν η μετάλλαξή τους κάτι το απολύτως φυσιολογικό και δηλώνουν ανερεθρύαστα «ναι σε όλα».

Τώρα έχουμε φθάσει στο σημείο να καταγγέλλουμε εμείς με την σειρά μας – τους επι σειρά ετών καταγγέλλοντες και νυν διοικούντες. Αυτούς οι οποίοι ενοχοποίησαν στα χρόνια της εξουσίας τους την αμφισβήτηση και την κριτική.

Δυστυχώς όπως απεδείχθη, από τις προηγούμενες Δημοτικές εκλογές, μια μεγάλη μερίδα των συνδημοτών μας ετράφη με εύπεπτα – και προσφιλή στο είδος, μιας απονευρωμένης κοινωνίας – υλικά και παρασύρθηκε από τις μεγαλοστομίες και την ευκαιριακή συναλλαγή. Άλλοι δε αποσύρθηκαν ενδεδυμένοι με την πεποίθηση και άλλοι με τον ναρκισσισμό μιας παράδοσης που δημιουργεί την πεποίθηση, ότι μπορούμε να διεκδικήσουμε τα αγαθά μιας σύγχρονης κοινωνίας χωρίς να χάνουμε δράμι από τα κεκτημένα μας.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πολλοί χειροκροτούσαν σε συνθήματα που υποδυόταν το δημόσιο λόγο κι επιβράβευσαν τους άρπαγες της νοημοσύνης τους και δεν πρέπει, επίσης, να λησμονούμε με πόση ευκολία, κάποιοι από τους υποψηφίους Δημ. Συμβούλους δελεάστηκαν από το χρώμα του χρήματος και πόσοι από αυτούς – και ήταν αρκετοί – απαιτούσαν(!!!) χρήματα για να ενταχθούν σε συνδυασμούς.

Επιλέξαμε κι εν τέλει ενδώσαμε όλοι στην ευκολία μιας απλουστευτικής σκέψης η οποία αρκείτο στο να μη διερωτάται και που αφόριζε χωρίς να κατανοεί.

Εν είδη απολογισμού θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρξαν αντιδράσεις και φαινόμενα μιας κοινωνίας που δεν ανέχεται απλώς αλλά έχει αφομοιώσει κι ενσωματώσει εν είδει κώδικα «αξιών», ως αισθητική, λογική και αντίληψη, την ίδια την παρακμή. Κατάντησαν οι Δημότες θιασώτες και πρωταγωνιστές της μη ενόχλησης και του μηδενικού ρίσκου. Με βάναυσα προσβεβλημένο και απαξιωμένο το δημόσιο -με την ευρεία έννοια- χώρο και λόγο, όλοι γκρινιάζουν αλλά όταν φθάνει η ώρα να απαιτήσουν την από πολλού υποσχόμενη ανάπτυξη, χρηστή διαχείριση των οικονομικών του Δήμου, την εξυπηρέτηση του, την βελτίωση της εικόνας του Δήμου και ιδιαίτερα της πόλης του Αστακού και την καθαριότητα των κοινόχρηστων χώρων, αντ’ αυτών απαιτούν την διαγραφή των χρεών τους, την κολώνα τους και την παροχέτευση των βοθρολυμάτων τους στο λιμάνι.
Υπάρχει πλέον ένα γενικευμένο πρόβλημα: ουδείς, εν τέλει, κρίνει ή κρίνεται για το πώς αντιμετωπίζει όλα αυτά τα πράγματα, που φαίνεται να δημιουργούν το φαινόμενο της παρακμής και μια άλλη παράλληλη πραγματικότητα. Η ακινησία και η αίσθηση μιας επιταχυνόμενης βύθισης που κυριαρχούν στον Δήμο μας, επέτρεψαν στον άλλο κορυφαίο της ναρκισσιστικής ηγεμονομανίας να επανεμφανισθεί και να διεκδικεί από τον νυν Ηγεμόνα την Ηγεμονία του Δήμου.
Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει ότι φτάσαμε στον πάτο. Ίσως όμως να είναι αυτό που δημιουργεί την ελπίδα. Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ, η παρακμή που βιώνουμε αποτελεί τον προνομιακό χώρο για να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες, να υποστηριχθούν προσπάθειες που με συστηματικό κι οργανωμένο τρόπο θα προσεγγίσουν τα θέματα και που θα συμβάλλουν, με αυτόν τον τρόπο, να αποκτήσει η προσπάθεια την πολιτική της έκφραση για να είναι πιο αποτελεσματική, χτίζοντας μια νέα προοπτική. Νομίζω ότι τώρα είναι ο καιρός να τολμήσουμε.
ΑΝΩΝΥΜΟΣ

Advertisements