Blogoκρισία

Εσχάτως μας ενέσκηψε καινούργια ασθένεια. Η λεγόμενη blogokrisia. Μια φορά κι έναν καιρό, η πρώτη της εξαδέρφη, η λογοκρισία ντε, ταλαιπώρησε κόσμο και κοσμάκη σε κάτι περίεργες εποχές, που νομίζαμε ότι παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Η blogokrisia μεταδίδεται με την απλή ανάγνωση και είναι ανθεκτική σε πολλά μπλογκοκρισιακά φάρμακα. Σε έξαρση βρίσκεται σε περιόδους έντονης κρίσης, κοινωνικής, πολιτικής ή και προσωπικής, και προκαλεί παραληρηματικές ενέργειες και σπασμωδικές κινήσεις. Ο ασθενής έχει έμμονες σκέψεις και μανία καταδίωξης. Συστήνεται να παραμείνει κλινήρης, να έχει θετική σκέψη (και ουδόλως κριτική) και να λάβει επειγόντως τα κατάλληλα μπλογκοκρισιακά. Ψυχολογική βοήθεια απαραίτητη. Μακριά από αναγνώσματα που έχουν μέσα τη λέξη ή την υπόνοια της κριτικής. Να αποφεύγεται ο συγχρωτισμός με πάσης φύσεως κριτικούς ή και…. κρητικούς (μην έχουμε και καμιά βεντέτα). Απαγορεύεται δια ροπάλου η παρακολούθηση σατιρικών δημοφιλών τηλεοπτικών εκπομπών με εμφανή διάθεση πολιτικής και κοινωνικής κριτικής, γιατί είναι πολύ πιθανόν ο ασθενής να πάθει υποτροπιάζουσα μπλογκοκρισία. Τέλος, η ακρόαση του λαϊκού άσματος «με πιάνει κρίση» να περιοριστεί όσο είναι δυνατόν και να σταλεί στο πυρ το εξώτερον ο δημιουργός του.
Ας τα πούμε τώρα και λίγο σοβαρά και θεωρητικά.
Τα Blogs (ιστολόγια επί το ελληνικότερον) καθιερώθηκαν στη συνείδηση των χρηστών του διαδικτύου πριν μερικά χρόνια -που αλλού;- στις Η.Π.Α. ως προσωπικά ημερολόγια και έφτασαν να προωθήσουν μέχρι και την εκστρατεία του ολοκαίνουριου πλανητάρχη μας. Αν και εκφράζονται διάφορες αντιρρήσεις για τη χρησιμότητά τους, (ορισμένοι μάλιστα θεωρούν ότι τα πολιτικού ή κοινωνικού περιεχομένου blogs απλά δημιουργούν ένα ηλεκτρονικό καφενείο γκρίνιας και ατέρμονης θεωρητικολογίας και αποτρέπουν τους πολίτες από την ουσιαστική δράση), ωστόσο φαίνεται να δημιουργούν σιγά σιγά ένα είδος πέμπτης εξουσίας (που ήδη άνοιξε την όρεξη στα πολιτικά κόμματα). Βλέποντας, λοιπόν, αυτό το ιστολόγιο και θαυμάζοντας την πρωτοβουλία ενός (άγνωστου βέβαια σε μένα) συμπολίτη μου, παρακολουθούσα κατά καιρούς την προβολή απόψεων ή γεγονότων, ακόμα και τις διάφορες αντεγκλήσεις. Τίποτα το παράξενο. Όταν διαπίστωσα ότι η κριτική που, όπως είναι λογικό, ασκείται σε πρόσωπα της δημόσιας ζωής και στις ενέργειες τους, ενοχλεί στον υπερθετικό βαθμό, μπήκα σε σκέψεις για το πώς κατορθώνουν τελικά οι μικρότητες, τα συμπλέγματα και τα μικροπολιτικά μιας τοπικής κοινωνίας να περνούν σ΄ ένα μέσο που έχει εξ ορισμού ως χαρακτηριστικό την ελευθεριότητα, που είναι βασικό πλεονέκτημα αλλά ταυτόχρονα και αχίλλειος πτέρνα των blogs. Αλίμονο, αν φιμώσουμε και τα ελεύθερα μέσα, να μη μπορεί άνθρωπος να αρθρώνει κουβέντα. Έλεος!! Έχω δε την εντύπωση ότι ο δημιουργός αυτού του blog έβαλε τον εαυτό του σε μπελάδες αποκαλύπτοντας την ταυτότητά του και καταργώντας τη λογοτεχνική σύμβαση που θέλει τους bloggers να κρύβονται πίσω από τα ευφάνταστα ψευδώνυμά τους. Μου αρέσουν βέβαια τα ψευδώνυμα. Έχουν τη δική τους γοητεία αλλά και σημασία, όταν πρόκειται για το δαιδαλώδη και εν πολλοίς ανώνυμο χώρο του παγκόσμιου ιστού. Μου φαίνεται πως δεν εξυπηρετούν τίποτα σε ένα καθαρά τοπικού χαρακτήρα blog. Ή μήπως εκεί είναι που χρειάζονται; Όχι ότι κατακρίνω όποιον τα χρησιμοποιεί. Πλάκα έχει εξάλλου να ψάχνονται όλοι ποιος το έγραψε τώρα αυτό και να κοιτάζoυν με καχυποψία τον μέχρι πρότινος φιλήσυχο και μάλλον αδιάφορο γείτονά τους και να αναρωτιούνται μήπως είναι αυτός ο δεινός blogger! Ωστόσο, επειδή η μπλογκοκρισία είπαμε ότι παραμονεύει, όσοι επιμένουν να κρύβονται πίσω από τα ψευδώνυμά τους να ξέρουν ότι κινδυνεύουν! Τι θα πει λόγου χάρη «ρ.μ»; Γιατί αγαπητέ φίλε/φίλη διάλεξες αυτό το ψευδώνυμο; Προφανώς δεν είναι τα αρχικά του ονόματός σου. Θα μπορούσε κάλλιστα αυτή η συντομογραφία να προέρχεται από τη φράση «ρίχνω μολότοφ» ή «ρομαντικός μαρξιστής». Το γνωρίζεις ότι είσαι ύποπτος/η; Γιατί, ως γνωστόν, η λογοκρισία τα μεταμφιεσμένα τα υποπτεύεται περισσότερο. Βέβαια η τρεχάμενη ηθική ή λογική έχει άλλη άποψη. Για να είσαι σοβαρός πρέπει να τα πεις με τη δέουσα σοβαρότητα. Με γενναία δόση καθωσπρεπισμού πασπαλισμένη με μπόλικη πολιτική ορθότητα. Να καταγγείλεις καμουφλαρισμένα, να μην θίξεις τα κακώς κείμενα και αν χρειαστεί να γλείψεις. Ε λοιπόν όχι! Θα τα πούμε όπως μας αρέσει και σε όποιον δεν αρέσουν τα λεγόμενά μας, ας εγκαταλείψει το ρόλο του πρωταγωνιστή και ας περιοριστεί σε ρόλο κομπάρσου που δεν επισύρει την κριτική. Όσο για τον εμπνευστή του blog προτείνω να τιμωρηθεί επιτέλους παραδειγματικά, να αλυσοδεθεί και να ριχτεί μαζί με το blog του «στης θάλασσας τον πάτο»! Παρέα με την αρχαία πολιτεία του Πλατυγιαλιού που συνεχίζει ασάλευτη -στης θάλασσας τον πάτο κι αυτή- τον αιώνιο ύπνο της…
Κατερίνα Γκάτση

Advertisements