Προσοχή εκτελούνται έργα…

Το να γκρινιάζει κανείς και να παραπονιέται για τα δημόσια έργα που γίνονται στον Αστακό ακούγεται πολύ ελληνικό και πολύ επαρχιώτικο. Πόσο μάλλον αν λάβει κανείς υπόψη του τις χρόνιες εκκλήσεις για τη λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού ή τις αιτιάσεις σε προηγούμενες δημοτικές αρχές για τη μη ολοκλήρωσή του. Αρκετό όμως είναι να σκεφτεί το μορφασμό στο πρόσωπο του ανυποψίαστου επισκέπτη ή και του υποψιασμένου ντόπιου που κατά τ΄ άλλα ράθυμος απολαμβάνει το καφεδάκι του στην παραλία, την ώρα που η αποφορά (κοινώς μπόχα) βοηθούμενη από το θαλασσινό αεράκι αναδύεται από τα…. πεντακάθαρα νερά του λιμανιού…Αυτά σκέφτηκα κι εγώ, λοιπόν, για να παρηγορήσω τον εαυτό μου, καθώς οδηγώντας σε μια βομβαρδισμένη περιοχή του Χοβολιού, προκειμένου να εξυπηρετήσω έναν ανήμπορο συμπολίτη μου, έσπασα τον πίσω άξονα του αυτοκινήτου μου. Ξέρω, θα μου πείτε το γνωστό σλόγκαν, «η ενόχληση είναι προσωρινή τα έργα μόνιμα» (ή μήπως το αντίθετο;) ή ότι σιγά πως κάνεις έτσι δεν οδηγείς και καμιά jaguar (όχι μην κάνετε περίεργους συνειρμούς, δεν τα έχω βάλει με τους συμπαθείς κατόχους των πολυτελών οχημάτων) ή ακόμα ακόμα η γυναίκα φρόνιμο είναι να μην πιάνει το τιμόνι! Όπως και να έχει, η ταλαιπωρία του απλού πολίτη ακούγεται πάντα γραφική σχεδόν χιουμοριστική, μοιάζει ρεπορτάζ πρωινής εκπομπής που αγανακτεί τους ευαίσθητους τηλεθεατές ,προσωρινά βέβαια, με τα παράδοξα και ευτράπελα της ελληνικής πραγματικότητας, που δόξα τω θεό συμβαίνουν πάντα σε κάποιους άλλους ταλαίπωρους και ατυχείς, σε ένα παράλληλο σύμπαν και ευτυχώς εμάς δεν μας αφορούν. Όταν βέβαια φτάσει κι η σειρά μας-γιατί ναι φτάνει κι η δική σου η σειρά- τότε μας καταλαμβάνει η αγανάκτηση, μας πνίγει το δίκιο, μας πληγώνει η αδιαφορία, μας θλίβει η αναλγησία της εξουσίας, μας εξοργίζει η προχειρότητα, μας εκπλήσσει τάχα η αθάνατη ελληνική απατεωνιά. Είμαστε επιτέλους έτοιμοι να διεκδικήσουμε το δίκιο μας, να εξαπολύσουμε μύδρους, να προτάξουμε τα στήθη μας! Γρήγορα όμως ο θυμός ξεφουσκώνει και η αναζήτηση του δίκιου γοργά δίνει τη θέση της στη νωθρότητα-«που να τρέχω τώρα»- ή και στο βόλεμα-«εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;»- και ξανά πάλι ο ίδιος κύκλος. Δεν ξέρω πότε φτάνει κάποιος στο σημείο να εξεγερθεί πραγματικά, ενώ γύρω του βλέπει να συμβαίνουν όλα αυτά που λογικά θα τον κινητοποιούσαν και θα τον έβγαζαν από την αδράνεια με την πρώτη. Μας έγινε βίωμα τελικά ή μας έκαναν να πιστέψουμε πως το να αντιδράσεις είναι κομματάκι μάταιο, έτσι δεν είναι; Αφού το βλέπεις κι εσύ πως τη θέση σου τελικά θα την πάρει κάποιος που έχει λιγότερα προσόντα αλλά καλύτερες δημόσιες σχέσεις, το εργοστάσιο που μολύνει το περιβάλλον εν τέλει μπορεί και να λειτουργήσει, γιατί λέει πίσω από αυτό κρύβονται κάτι σκοτεινά διαπλεκόμενα συμφέροντα, που δεν δύνασαι, μικρός εσύ, μαζί τους να τα βάλεις. Αλλά και οι δρόμοι με τις λακκούβες και τις κακοτεχνίες είσαι σίγουρος πια πως θα παραμείνουν για να σου θυμίζουν πως η πολιτεία δεν κοιμάται αλλά άοκνη εργάζεται και εκτελεί έργα για το καλό σου. Μα και η πολύωρη διακοπή του νερού θα σου υπενθυμίζει πως το νερό είναι αγαθό προς εξαφάνιση και λίγη οικονομία δεν βλάπτει, βρε αδερφέ. Στο κάτω κάτω θα κάνεις πράξη την οικολογική σου ευαισθησία! Άσε πια που η παρουσία πολεμικών πλοίων, καθώς εσύ θα κολυμπάς ανύποπτος μα ανυπεράσπιστος, ασταμάτητα θα σου υπενθυμίζει πως κραταιές υπερδυνάμεις σε προστατεύουν από τα θαλάσσια τέρατα… Υπερβολές; Μα κάπως έτσι ο παραλογισμός βαφτίζεται λογική και η λογική τείνει να εκπροσωπείται από λίγους γραφικούς που θέλουν σαν Δον Κιχώτες «να αντιμάχονται τους ανεμόμυλους» (που ΄λεγε κι ο ποιητής) και να τα βάζουν με φανταστικούς ανύπαρκτους εχθρούς και να προτείνουν ανεδαφικά και ανεφάρμοστα σχέδια, τη στιγμή που ρεαλιστές και στιβαροί τεχνοκράτες μπορούν να αναλάβουν δράση και να διεκπεραιώσουν όλα τα ζητήματα του τόπου και να υπερασπίσουν με σθένος τα συμφέροντά του και άλλα τέτοια πολιτικώς ορθά. Έτσι λοιπόν κι εγώ, για να επανέλθω στην αιτία (ή μήπως στην αφορμή;) της γκρίνιας μου, τι πρέπει να πράξω; Να συνεχίζω να γκρινιάζω κατ΄ ιδίαν για τα κακά και τα ανάποδα αυτού του ταλαίπωρου τόπου; Να σιωπήσω και σαν φιλήσυχος πολίτης να δείξω κατανόηση ή μήπως να αντιδράσω και να πάρω την απόδειξη του συνεργείου αυτοκινήτων και να την τρίψω στη μούρη του (του άμεσου και του έμμεσου) ανεύθυνου υπεύθυνου; Το πιο πιθανό είναι να σιωπήσω, γιατί αυτοί είναι ικανοί να με πείσουν πως εγκατέλειψαν μια σιδερένια σχάρα υπονόμου και έσκαψαν έναν σεληνιακό κρατήρα στη μέση ενός δρόμου σκοπίμως. Το έκαναν για το καλό μου: Ήταν επιτέλους καιρός να αγοράσω καινούριο αυτοκίνητο! Να ενισχύσουμε και τις αντιπροσωπείες αυτοκινήτων που περνάνε κρίση, οι καημένες, τελευταία… Τώρα που το σκέφτομαι όμως με την κοινοποίηση αυτών των σκέψεων έχω –έστω και θεωρητικολογώντας- αντιδράσει. Κάτι δεν είναι κι αυτό;

Κατερίνα Γκάτση.

Advertisements