Ή μήπως υπάρχει πρόταση;

«Εγώ είμαι ο χαλαστής εγώ είμαι και ο χτίστης». Υπάρχει πιο επαναστατικό από αυτό μωρέ; Και όμως, είδα να μουντζουρώνετε τη μορφή ακόμα και αυτού το Παλαμά. Και πραγματικά δεν καταλαβαίνω το γιατί. Mήπως δεν συμφωνείτε μαζί του; Οι δικές σας οι πράξεις τι είναι; Άμα δεν μπορείς να φτιάξεις μην καις, αν δεν μπορείς να χτίσεις μη γκρεμίζεις. Και έχω την αίσθηση ότι δεν μπορείτε να δημιουργήσετε το παραμικρό και τρομάζω. Πείτε δυνατά τι θέλετε. Πιστεύετε σε τίποτα; Μετά το κάψιμο τι; Έχετε καμία πρόταση;
Μη πείτε Αναρχία, γιατί άναρχο είναι ό,τι έχουμε έως σήμερα και συμφωνώ με όσους σε αυτό το μπλόγκ ή και όπου αλλού έγραψαν για το τέλος της μεταπολίτευσης. Αν και είχε πεθάνει προ πολλού. Εμείς δεν θέλαμε να το δούμε. Δεν το λέω εγώ ο Αριστοτέλης το είπε: «είμαστε ότι επανειλημμένα κάνουμε, άρα για να είναι κανείς καλός δεν αρκεί να κάνει μια καλή πράξη μόνο, αλλά να την επαναλαμβάνει κάθε μέρα». Γιατί αυτό έκαναν όσοι επικαλούνται το Πολυτεχνείο. Έκαναν μόνο μια καλή πράξη και ήρθαν να δρέψουν δάφνες για τριάντα τόσα χρόνια δημιουργώντας αναρχία.
Γιατί είναι αναρχία όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη, είναι αναρχία όταν δεν υπάρχει αξιοκρατία, όταν ο κάθε βουλευτής διορίζει τον κολλητό του, όταν παίρνει για σύμβουλο υπουργείου τον αφισοκολλητή και τον κλακαδόρο του, όταν παίρνει για υπηρέτη του παράνομο λαθρομετανάστη και δεν τιμωρείται, όταν στήνει χρηματιστήρια και δεν τον ενοχλεί κανένας, όταν παίρνει χρήματα από τη Siemens και δεν ιδρώνει κανενός το αυτί, όταν συνδιαλέγεται κάτω από το τραπέζι χωρίς τσίπα, όταν ο δημόσιος υπάλληλος τα παίρνει και μένει στη θέση του, όταν ο καθένας μας παρκάρει όπου του γουστάρει και δεν τον ενοχλεί κανένας, όταν τον γράφουν και σβήνει την κλήση με ένα τηλέφωνο, όταν χτίζει αυθαίρετο και το νομιμοποιεί, όταν διακινεί δις και δεν ρωτάει κανένας που τα βρήκε, ……όταν .. όταν….όταν … όταν τα σπάει και δεν δίνει λόγο.
Κάνω μήπως λάθος; Αυτό δεν είναι αναρχία; Αν θέλετε να αλλάξει αυτό, αν θέλετε δικαιοσύνη, αξιοκρατία, σεβασμό στον άνθρωπο πείτε το. Γιατί πρέπει να φοράει κανείς κουκούλα; Παραπάνω αναρχία και χάος από αυτό δεν μπορεί να έχει. Δεν πάει παρακάτω. Ο τίτλος του blog – και όχι μόνον αυτού – θα πρέπει να ’ναι η… Ελλάδα στις Θάλασσας τον Πάτο και όχι απλώς ο Αστακός.
Αυτό έχουμε καταφέρει. Την αποθέωση του ατομομικισμού. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που αμφιβάλλω αν ποτέ υπήρξε ιστορικά ή υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Τι να πρωτοθυμηθώ. Από το ότι κάναμε τρόπο ζωής το πάτα επι πτωμάτων για να ανέβεις, μέχρι το «μη σε νοιάζει που καίγεται, δικό σου είναι;» Από το ότι είναι μαγκιά άμα καταφέρεις να κλέψεις και δεν σε πιάσουν, μέχρι το ότι άμα μιλάς για τα κοινά κάτι θες. Από το δεν πειράζει που είσαι ποταπός και αχρείος και γίνεσαι βουλευτής και υπουργός μέχρι το πάνω από όλα ο εαυτός σου. Πέστε μου τι;…Είμαστε λοιπόν ο εαυτούλης μας και μόνο. Δεν είναι αυτό χάος μωρέ; Δεν είναι αναρχία; Γιατί λοιπόν παλεύετε;
Αν συμφωνείτε με όλα αυτά δεν μπορεί να σπάτε και να καίτε τόσο αδιάκριτα. Δεν μπορεί να επιζητάτε το δίκαιο ενώ είστε οι ίδιοι άδικοι. Δεν μπορεί να παλεύετε για παιδεία και να καίτε τα βιβλία. Δεν μπορεί να παλεύετε για σεβασμό και να μην σέβεστε οι ίδιοι τους πατεράδες και τη μάνες σας καίγοντας το σπίτι τους και στερώντας τους το ψωμί, δεν μπορεί να επιζητάτε αξιοκρατία και να βεβηλώνετε το Ρήγα Φεραίο που έδωσε τη ζωή του για αυτή. Όσοι ήταν στο Πολυτεχνείο είχαν τουλάχιστον ένα όραμα ή μάλλον ένα σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», άσχετα αν έφαγαν με χρυσά κουτάλια, αν δημιούργησαν τη Παιδεία που δημιούργησαν και αν έφεραν αντί ελευθερία, ασυδοσία. Εσείς τι θέλετε; Πείτε μας, να ξέρουμε αν θα είμαστε μαζί σας ή όχι.
Θα το ξαναπώ, αν θαρρείτε ότι θέλετε όλα τα παραπάνω τότε σίγουρα θα βρείτε υποστηρικτές ακόμα και σε αυτούς που στήνετε απέναντί σας. Αλλά πολύ φοβάμαι και λυπάμαι που το λέω, ότι όσο θα μένετε κρυμμένοι πίσω από κουκούλες θα κουβαλάτε νερό στο μύλο αλλωνών, θα γίνονται όλο και πιο πιστευτές οι φωνές ότι σας εκμεταλλεύονται, ότι είστε «βαλτοί», ότι υπηρετείτε συμφέροντα εχθρών ή και αν τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια, χωρίς να διατυπώνετε λόγο δημόσια, θα είστε καταδικασμένοι να γίνετε η έκφραση του σημερινού ΤΙΠΟΤΑ.»

Vzanitis

Advertisements