Πάμε για ορθοπεταλιές;

Με αφορμή την εφημερίδα των μαθητών του δημοτικού ήθελα να απευθυνθώ σε αυτούς:

Παιδιά, δύο λόγοι ήταν συγκινητικοί για μένα και είπα να κουβεντιάσω μαζί σας. Ο πρώτος ήταν που είδα το μικρό Βαίο να υπογράφει ένα από τα άρθρα σας – με τον πατέρα του καθήσαμε στα ίδια θρανία και θυμήθηκα και εγώ την παιδική μου ηλικία- και ο δεύτερος, το πρώτο σας θέμα που ήταν το ποδήλατο. Για αυτό και λεω να σας γράψω. Να σας πω την δική μου ιστορία για το ποδήλατο που δεν είναι δα και μεγάλη.
Ξεκίνησε πριν δυό χρόνια περίπου όταν μετακόμισα από την Αθήνα στην Ολλανδία όπου ζώ και εργάζομαι. Πριν λοιπόν έρθω εδώ, οι γνώσεις μου για αυτή τη χώρα ήταν πολύ λίγες. Αν με ρωτούσε κανείς: τι λέξεις σου έρχονται στο μυαλό σαν ακούς Ολλανδία; θα απαντούσα εμμμ!…τουλίπες, …Άγιαξ…. ναρκωτικά …. Με αλλά λογια μια θολή εικόνα γύρω απο το ποδόσφαιρο και την κακώς εννοούμενη ελευθερία. Ε λοιπόν δεν είναι καθόλου έτσι, τα πάντα είναι οργανωμένα.
Αυτό όμως που αλήθεια με τρέλανε ήταν το ποδήλατο και οι ποδηλατόδρομοι. Δεν το πίστευα. Έχει δρόμους για ποδήλατο όχι μόνο μέσα στις πόλεις και τα χωριά, αλλά και έξω απ’ αυτά. Με το ποδήλατο μπορείς να πας παντού. Στην αρχή καθόμουν και κοιτούσα τους περαστικούς ποδηλάτες, τους έβγαζα φωτογραφίες (σας στέλνω μερικές) και μαγευόμουν με τις εικόνες που έβλεπα, πρωτόγνωρες για μένα.
Να σας δώσω μια; «Φανταστείτε, λέει, το πρωί που όλοι πάτε στο σχολείο να πηγαίνατε όλοι με το ποδήλατο. Μικροί, μεγάλοι, όλοι! Κάποιους τους συνοδεύουν οι μαμάδες τους. Και είναι μαμάδες που’ χουν τρία και τέσσερα παιδιά. Η μεγάλη κόρη μιας κυρίας έχει το ποδηλατάκι της και ίσα-ίσα που προλαβαίνει να είναι στο πλάι της μαμάς της. Ο αδελφός της όμως, που είναι λίγο μικρότερος από αυτή και έχει και αυτός ποδηλατάκι, με βοηθητικές ρόδες, δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά. Η μαμά κράτα το ποδήλατο της με το’να χέρι και με το άλλο της χέρι τον σπρώχνει. Ξέχασα δε να σας πω ότι το ποδήλατο της μαμάς τους έχει ακόμα δύο μικρά καθισματάκια. Ένα μπρός και ένα πίσω. Εκεί κάθονται δύο μπόμπιρες που δεν μπορούν να κάνουν ποδήλατο. Θα τους πάει φαίνεται στο νηπιαγωγείο».
Κάπως έτσι είχαν τα πράγματα και είπα: θα πάρω και εγώ ποδήλατο! Έτσι πήγα και αγόρασα ένα. Την επόμενη μέρα το πήρα για να πάω στην δουλειά. Κοιτούσα γύρω μου αν με βλέπει κανείς και με κοροιδεύει. Ξανακοιτούσα πολλές φορές. Τίποτα. Ευτυχώς, γιατί παρότι ήξερα ότι όλοι πηγαίνουν με αυτό, ντρεπόμουν! Βλέπετε δεν είναι μόνο μεγάλος μα είμαι και αστυνομικός – ξέχασα να σας το πω αυτό – και επίσης στα μέρη μας και εκεί που ζούσα αν είσαι ενήλικας και μάλιστα αστυνομικός θα σε παιρνούσαν για τρελό άμα πήγαινες στη δουλειά με το ποδήλατο. Τι λέτε δεν έχω δίκιο;
Αυτή ήταν η ιστορία μου, τίποτα ιδιαίτερο. Μα γιατί σας τα λέω αυτά; Γιατί με την εφημερίδα και το ποδηλατάκι σας μπορείτε να κάνετε πολλά. Το βασικότερο όμως είναι ότι μπορείτε να αλλάξετε τους μεγάλους. Μπορείτε να τους μάθετε ότι το να κυκλοφορείς με αυτοκίνητο και όχι με ποδήλατο δεν τους κάνει ούτε καλύτερους ανθρώπους, ούτε πετυχημένους. Ίσα-Ίσα το να κυκλοφορείς με ποδήλατο κερδίζεις όλα όσα περιγράψατε στην εφημεριδούλα σας και το σημαντικότερο φροντίζεις για το περιβάλλον, που στην πόλη μας και σ’όλο το κόσμο, βάλλεται και κινδυνεύει αυτό το καιρό.
Δεν αρκεί να το γράφουμε. Πρέπει να δείξουμε κιόλας στους μεγάλους πως γίνεται. Για να μην ντρέπονται – όπως εγώ – όταν ποτέ αποφασίσουν να κάνουν και αυτοί βόλτα με το δικό τους ποδήλατο.
Παιδιά, σας παρακαλώ, …μην μείνετε στο άρθρο. Τι θα λέγατε να ζητήστε να πάτε μια μέρα σχολείο όλοι με τα ποδήλατά σας. Να φροντίσουν οι «μεγάλοι» να μην πάρουν τα αυτοκίνητά τους και να πάτε όλοι στο σχολείο με τα ποδήλατά σας. Και ακόμα, πείτε το και στο λύκειο: Θέλουμε μια μέρα να πάτε και σεις…, να πάμε όλοι μαζί, με τα ποδήλατά μας. Να διοργανώσετε και μια μέρα αγώνες με ποδήλατο. Αν με αφήσετε θα έρθω και εγώ,.. εντάξει εκτός συναγωνισμού!! Μη σταματάτε παιδιά, κάντε μέρα ποδηλάτου,… μήνα,……χρόνο……..

Άντε…Καλές βόλτες!

Α!!.. Παραλίγο να το ξεχάσω. Σας ευχαριστώ για αυτή που μόλις τώρα με πήγατε!

Νίκος Ζαρκαδούλας