Με το θεατρικό έργο «Αμαδρυάδα» του Γιάννη Τζήκα, ένα έργο για παιδιά με σκοπό να τα ευαισθητοποιήσει πάνω στα ζητήματα της οικολογίας και της προστασίας του περιβάλλοντος, έκλεισε το ακαδημαϊκό έτος για το Δημοτικό Σχολείο Αστακού. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην κωμόπολη Αμαδρυάδα, με κατοίκους λογιών-λογιών: πονηρούς καταπατητές και οικολογικά ευαίσθητους. Το παζλ συμπληρώνουν τα παιδιά της κωμόπολης και οι νύμφες Αμαδρυάδες.
Η παράσταση ανέβηκε στις 7 Ιουνίου 2008 στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δημοτικού Καταστήματος. Συμμετείχαν μαθητές της Στ΄τάξης, υπό την καθοδήγηση της δ/ντριας του Δημοτικού Σχολείου κας Μαρίας Ζαβιτσάνου. Παρόντες ήταν μεταξύ άλλων και οι δύο Σχολικοί Σύμβουλοι, ο τέως κ.Σωτηρακόπουλος και ο νυν κ.Γκοργκόλης, καθώς και ο Προϊστάμενος του 7ου Γραφείου ΠΕ κ.Παπαναστάσης. Τα σκηνικά επιμελήθηκε ο κ.Κουβέλης, ενώ οι μαθητές είχαν την οικονομική στήριξη των συμπολιτών μας. Παράλληλα με την παράσταση, στους τοίχους της αίθουσας οι μαθητές εξέθεσαν τις καλλιτεχνικές τους δημιουργίες.
Οι μικροί ηθοποιοί ήταν:
Παιδιά της πόλης: Οδυσσέας Σκουτέρης, Βάσια Τέγα και Ελευθερία Σαμαντά
Δεντράκι: Μαρία Ράιου
Παιδιά κωμόπολης Αμαδρυάδας: Χαρίκλεια Πόλκα και Γεωργία Μακρυγιάννη
Κάτοικοι Αμαδρυάδας: Βρησηίδα Σκουτέρη, Σωτήρης Τσιλιγιάννης, Ιωάννα Παπαχαραλάμπους και Σωτηρία Παπαστάμου
Καφετζής: Δημήτρης Κουτσολάμπρος
Δάσκαλος: Γιώργος Μπάκας
κυρα-Ρύπανση: Στέλλα Καραπιπέρη
Νύμφες Αμαδρυάδες: Αμαλία Μπουραντά, Βάσω Σφαέλου, Κωνσταντίνα Κονιώση
Οικοπεδοφάγοι: Βασίλης Λιβάνης και Γεράσιμος Λιάμης
Οικοδόμος: Άγγελος Κυριάκος
Ρομπέν των Δασών: Αλέξης Ξενάκης
Κοκκινοσκουφίτσα: Κατερίνα Σόμπολου
Λύκος: Κωνσταντίνος Σκεπετάρης
Ελάφι: Ζαρκαδούλα Παναγιώτα
Λαγός: Νίκος Μετσοβίτης
Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι τα παιδιά υπερέβαλλαν αυτόν. Πέρα πό το μήνυμα που θέλησαν να περάσουν στους θεατές, είδαν από πρώτο χέρι πως ανεβαίνει μια θεατρική παράσταση, τι κόπος χρειάζεται, τι έξοδα, τι χαρές και τι απογοητεύσεις προσφέρει. Δεν διεκδίκησαν το Όσκαρ οι μαθητές, άξιζαν όμως με το παραπάνω το χειροκρότημά μας για την προσπάθειά τους.
Η εκδήλωση από μόνη της ανέδειξε και ένα από τα προβλήματα του δημοτικού σχολείου που είναι η έλλειψη μιας αίθουσας πολλαπλών χρήσεων. Θα πρέπει πάντως να εξάρουμε την οικονομική (και όχι μόνο) βοήθεια των συμπολιτών μας, αλλά και τις προσπάθειες της δντριας του Δημοτικού Σχολείου, που έχει όρεξη για δουλειά νεοδιόριστης εκπαιδευτικού!
ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ.
ΟΡΘΩΣ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ Ο Sirraeus ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΜΙΑΣ ΑΙΘΟΥΣΑΣ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΧΡΗΣΕΩΝ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ.
ΟΜΩΣ Ο ΔΗΜΟΣ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΡΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗΝ ΜΑΣ. ΔΙΟΤΙ ΕΘΕΣΕ ΩΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΝΟΣ ΚΤΗΡΙΟΥ ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΙΘΟΥΣΑΣ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ.
ΙΣΩΣ ΝΑ ΩΘΗΘΗΚΑΝ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ.
ΕΔΩ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΩ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ ΠΑΛΑΙΟΘΕΝ ΜΑΡΞΙΣΤΗ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ : «ΤΟ ΜΙΝΙΜΟΥΜ ΜΩΡΕ…» ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΠ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΠΙΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΟΛΙΓΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΕΣ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ. ΓΙΑ ΑΛΛΟΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΟΞΥΛΟ.
ΑΣ ΜΗΝ ΜΙΑΣ ΠΙΑΝΕΙ ΟΜΩΣ Η ΘΛΙΨΗ ΑΦΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ Η ΘΛΙΨΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΡΑ ΤΟΥ ΧΙΟΥΜΟΡ.